In stilte schrijven is iets anders dan mijn boek ‘De worsteling – Op weg naar Huis’ presenteren aan een volle zaal met familie, vrienden en kennissen. Het voelde als een ‘coming out’, omdat ik in dit boek mijn intiemste gedachten en gevoelens deel – alle maskers af – over mijn weg naar binnen. Ook de aanleiding voor het schrijven van ‘De Worsteling – Op weg naar Huis’ was niet alledaags – die bestond uit mystieke ervaringen. Een soort ‘kwetsbaarheid 8.0’ dus, zoals een goede kennis het noemde.
Waarom ik mijn intiemste gedachten en gevoelens laat lezen? Geleidelijk ontdekte ik dat mijn innerlijke proces universeel is en dat mijn kwetsbaarheid mensen kan helpen om zelf hun eigen weg naar binnen te gaan. Ook heb ik ervaren dat kwetsbaarheid verbindend werkt als we haar delen. Wanneer we aan onszelf en anderen kunnen toegeven dat we kwetsbaar zijn, laten we onze menselijkheid zien en nodigen we anderen uit hetzelfde te doen.
Lezers (h)erkennen in zichzelf en bij anderen dat we ten diepste allen elkaars gelijken zijn (binnenkant), ongeacht hoe wij onszelf naar buiten toe presenteren (buitenkant). Lezers herkennen hun eigen worsteling. Mijn boek zet ze aan om al reflecterend hun eigen weg naar binnen te gaan – hun pijn waar ze eerst voor wegvluchtten onder ogen te zien. Of ze vragen hiervoor mijn hulp als coach.
Wij hebben niet geleerd hoe we met onze pijn om kunnen gaan. Daarom schermen wij ons er vaak voor af zonder te beseffen dat we ons dan weghouden van die delen van onszelf die juist gehoord, gevoeld en omarmd willen worden. Door op nieuwe manieren naar onze pijn te leren kijken, kunnen we alle delen van onszelf toelaten en de verbinding met onszelf en anderen herstellen.
Zelf vind ik het een uitdaging om na mijn stille periode verbonden te blijven met mezelf. Dat vraagt aandacht – iedere dag opnieuw. Ik combineer nu drie interim opdrachten, ik coach mensen, mijn boek is net uitgegeven, ik ben moeder van twee kinderen, ik heb een relatie… Ik betrap me nog steeds op de neiging om drukte te misbruiken als afleiding – van mezelf af. Dat ga ik tegen door iedere dag ‘met mezelf te zitten’ – aandacht te houden voor mijn eigen innerlijke proces en daarbij alle spiegels (mooi én moeilijk) te blijven verwelkomen. Dat lukt niet altijd. Dat voelt soms als falen – blijkbaar heb ik mijn associaties met ‘moeten presteren’ nog niet helemaal losgelaten.
Ik wil iets brengen – Liefde. Ik zit nu in een periode waarin het de bedoeling is dat ik spréék – via de woorden in mijn boek en hardop. Om mensen te herinneren aan de taal die hun hart al wéét. Misschien kom ik ooit op een punt dat ik woorden niet meer nodig heb – dat ik onvoorwaardelijke Liefde bén.
Om mijn boek ‘De worsteling’ te bestellen klik dan op deze link
Of scan de QR code
Wat nemen mensen waar buiten de vertrouwde wereld van onze vijf zintuigen? En moeten we…
We zeggen: ik héb een lichaam. Maar misschien kunnen we beter zeggen: ik ben mijn…
De ander is een mens zoals jij. Vanuit die eenvoudige gedachte begint de ontmoeting. De…
Martin Buber stelde de ontmoeting centraal: een mens wordt mens aan de ander. Verhalen zijn…
De schilderijen van story painter Wouter Berns nemen de kijker op subtiele wijze mee naar…
Wat als alles wat wij vanzelfsprekend vinden, slechts een deel van de werkelijkheid is? Wat…